Dilemma

Αγαπητοί μου φίλοι..
Είμαι σε μεγάλο δίλημμα! Θέλω τις γνώμες σας και τις απόψεις σας...
Παλιότερα είχα αναφέρει ότι είχα κάνει αίτηση σε μια προκήρυξη του δημοσίου για τον παιδικό σταθμό του νησιού, παράλληλα έτρεχαν και άλλες θέσεις που είχα όλα τα δικαιολογητικά οπότε είπα να κάνω και εκεί αίτηση.
Στην πορεία όμως εγώ βρήκα αλλού δουλειά και είπα να πάω εκεί και να μην ρισκάρω να περιμένω τα αποτελέσματα γιατί άμα δεν έπαιρνα τη θέση τελικά θα είχα χάσει και τη δουλειά που είμαι τώρα και τη θέση στο δήμο. Διάλεξα τότε να παίξω εκ το ασφαλούς..
Εχθές όμως βγήκαν τα αποτελέσματα! Και με επέλεξαν φίλοι μου! Είμαι στους προσληφθέντες! Βέβαια δεν είναι στον παιδικό σταθμό η θέση.. αλλά σε γηροκομείο! Από εδώ και πέρα εξαρτάται από εμένα τι θα κάνω...
Να φύγω από τη δουλειά που είμαι τώρα που ο μισθός μου είναι πάρα πολύ καλός για τα σημερινά δεδομένα και να πάω στο δήμο που η πρόσληψη είναι για 5 μήνες με λιγότερα χρήματα αλλά φουλ ασφάλιση και επιτέλους θα αποκτήσω και προϋπηρεσία;; ή να μείνω στη δουλειά που είμαι τώρα με τον πολύ καλό μισθό αλλά δεν έχω ασφάλιση.
Στο δήμο αποκτώ προϋπηρεσία.. αλλά σε 5 μήνες θα είμαι πάλι άνεργη.. και θα χεστώ στο σκατό κυριολεκτικά! ππφφ
Ενώ στη δουλειά που είμαι τώρα δεν έχω ασφάλιση αλλά τα λεφτά -το τονίζω- είναι πάρα πολύ καλά.. χωρίς ασφάλιση όμως..

Απ την άλλη πάλι σκεφτόμαστε με τον Γιώργο όταν με το καλό απολυθεί να νοικιάσουμε ένα σπιτάκι και να μείνουμε επιτέλους τα δυο μας. Μέχρι πότε θα μένουμε με τους δικούς μου; Πράγμα το οποίο σημαίνει ότι άμα πάω στο δήμο δεν πρόκειται να γίνει στο άμεσο μέλλον αυτό.
Θέλω κάποια στιγμή να διοριστώ στο ειδικό σχολείο, ως πότε θα κάνω την νταντά, αλλά χωρίς προϋπηρεσία δεν πρόκειται να με πάρουν ποτέ!
Δεν ξέρω αν σας μπέρδεψα! Που μάλλον σας μπέρδεψα αλλά στο κεφάλι μου επικρατεί μια σύγχυση! Δεν ξέρω τι να κάνω... Πνίγομαι σε μια κουταλιά νερό!

χάααιιιιι

Χελοοουυυυυ everyone!! Τι μου κάνετε βρε ατιμούτσικα;;
Εγώ που λέτε έχω πολλά νέα να σας πω.
Από που να ξεκινήσω και που να τελειώσω...
Αρχικά να σας πω πως εχτές έβαλα μια φιλενάδα της μάνας μου να μου πει τον καφέ! Ξέρετε δήθεν για πλάκα... και όλο στα σοβαρά τα παίρνουμε. Που λέτε σκιάχτηκα η γυναίκα! Πίνω το καφεδάκι, το πιάνει αυτή το γυρίζει από εδώ το γυρίζει από εκεί, στραβώνει και τα χείλια της και μου λέει...
Έξοδα βλέπω... Πολλά έξοδα...Βρε Λενάκι.. ετοιμάζεις γάμο;; -Γάμο; τι γάμο καλέ; απαπαπαπα εγώ δεν κάνω τέτοια πράγματα!
-όχι καλέ το δικό σου, μου λέει... αλλουνού.. θα γίνεις κουμπάρα πουθενά;; Σέκος εγώ... εεε ναι μάλλον θα γίνω κουμπάρα σε ένα γάμο..
-Και δεν μου λες η νύφη ξεκινάει από Α;;
-ναι!
-Είναι και έγκυος;
Εκεί έχω γουρλώσει τα μάτια και δεν πιστεύω αυτό που γίνεται...
Επίσης μου είπε ότι το παιδί θα είναι αγόρι.. υπέρηχος παιδί μου τι σου λέω τώρα!

Η εγκυμοσύνη της φίλης μου εξελίσσεται κανονικά, το μικρούλι μεγαλώνει και τα Χριστούγεννα το περιμένουμε με το καλό!
Ορίστηκε και η ημερομηνία γάμου σε 2 μήνες οπότε τώρα τρέχουμε και δεν προλαβαίνουμε. Εδώ κολλάει το όλα του γάμου δύσκολα και η νύφη γκαστρωμένη!
Έχει πάθει νυφικό παροξυσμό. Είναι αυτή η βλακεία που πιάνει τις νύφες που τα θέλουν όλα τέλεια την ημέρα του γάμου και γίνεται ο κακός χαμός!
Μέχρι πριν ένα μήνα διαλέγαμε αντηλιακό για να πάμε να καούμε στο ήλιο.. και προχθές διαλέγαμε προσκλητήρια,μπομπονιέρες, καράφες, στέφανα και άλλα σκατάκια... ένα σκάλωμα το έχω φάει η κουμπάρα...
Το τραγούδι που με αντιπροσωπεύει τις τελευταίες μέρες είναι το "αν μου φτάναν τα λεφτά... θα έκανα όλα αυτά.." έλα να πάρτο να το ακούσεις.

Μέσα σε όλα αυτά, βρήκα και δουλειά (ευτυχώς)!! και είμαι πάρα πολύ καλά!! φτου μου! φτου μου! Μ αρέσει πολύ! χαχαχα :) :) :)

Και τέλος θέλω να καταγγείλω τα ελληνικά στρατά που δεν βγάζουν τα φαντάρια μας εξοδούχους εδώ και 2 εβδομάδες!! Έχουν λέει οι Τούρκοι άσκηση στο Αιγαίο και είναι σε επιφυλακή!! όχι τίποτα με μάθανε και οι φαντάροι στη πύλη όταν πάω να δώσω τις καθαρές σοβρακοφανέλες του Γιώργου. Μια σακούλα άπλυτα μου έκανε δώρο για τη γιορτή μου!! Πρωτοτύπησε πάλι το αγόρι μου!!

Αυτά! Πάω να ψοφήσω στον ύπνο!!
Φιλαααααακιααααααα

Να μ αγαπάς...

11 Μαΐου 2007 στην παραλιακή της Θεσσαλονίκης.
Ξεκινήσαμε για ένα καφεδάκι χαλλλαρα στη παραλιακή και στη συνέχεια κατευθυνθήκαμε στο λευκό πύργο, στο άγαλμα του μέγα Αλέξανδρου, έξω από το ξενοδοχείο Μακεδονία και στη συνέχεια το πάρκο του Φωκά.
Καθόμασταν τέρμα κάτω στο πεζουλάκι. Τα πόδια μου κρεμόντουσαν στο αέρα πάνω από τη θάλασσα.
Συζητούσαμε και ξανασυζητούσαμε γελούσα εγώ, γελούσες και εσύ και σκεφτόμουν τι όμορφο χαμόγελο που έχει...
Με χαίδευες στο χέρι.. ήθελες να ήσουν διακριτικός. Εγώ απ την άλλη περίμενα με λαχτάρα πότε θα κάνεις την κίνηση να με φιλήσεις.
Ξημεροβραδιαστήκαμε εκεί να συζητάμε... αναλύαμε ότι μας ερχόταν στο μυαλό! Ήθελες να με γυρίσεις σπίτι για να είσαι σίγουρος ότι θα είμαι καλά.
Και εκεί έξω από την εξώπορτα δεν άντεξα άλλο να περιμένω και έκανα εγώ το πρώτο βήμα. Σε φίλησα και εσύ ξαφνιάστηκες!
Ανέβηκα στο σπίτι και δεν μπορούσα να ηρεμήσω από την χαρά μου! Η καρδιά μου ήμουν σίγουρη ότι θα έσπαγε!
Και να μαστε 5 χρόνια μετά, ακόμα μαζί! Να σε αγαπώ και να σε λαχταρώ με τον ίδιο τρόπο όπως τότε!
Πέντε όμορφα, γεμάτα χρόνια! Σε ευχαριστώ για τις στιγμές που μου έχεις χαρίσει!
Σ ευχαριστώ που είσαι δίπλα μου πάντα να με στηρίζεις και να με αγαπάς!




Να μ’ αγαπάς, να σταθούμε εδώ σε μια γωνιά
Να κοιταχτούμε λες κι ειν’ γιορτή, πρωτοχρονιά
Να με κρατάς αγκαλιά σφιχτά γιατί μου πήρε πολλά το εφτά
εκτός κι αν είπα εγώ το έλα σ' όλα αυτά

Μακάρι να ‘ναι η καρδιά μου ρόδι τυχερό
να στο χαρίσω να στάζει αγάπη ένα σωρό
Στα μαξιλάρια και στο χαλί να ξεχαστώ να μου λες πολύ
Κι ας κάνει ο φόβος κι άλλη τρύπα στο νερό

Να περπατάμε χέρι-χέρι ως το πρωί
Του τραμ οι ράγες κάτι ξέρουν δεν μπορεί
Τα χρόνια φεύγουν, γοργά περνούν και μ’ αναμνήσεις μετά γυρνούν
Πικρά τα αρώματα που όλα τα χωρούν

Να μ’ αγαπάς με τα λάθη μου όλα στη σειρά
Στο σινεμά στο κορμί μου κόλλα τρυφερά
Δεν ειν’ ο κόσμος ιδανικός, για το ταξίδι είναι δανεικός
Για να ‘χει όνειρα να κάνει ο ενικός

Να μου μιλάς μεσημέρι, βράδυ και πρωί
Στα ξαφνικά, στο μικρό μπλακ άουτ της Δ.Ε.Η.
Και μέχρι να ‘ρθει ξανά το φως, αυτός ο λόγος ο πιο κρυφός
θα δει ν’ ανοίγουμε μια πόρτα στη ζωή

Να μ’ αγαπάς εαυτέ μου σ’ έψαχνα παντού
Κι ενώ ενοχές κι αντοχές μου ‘δίναν ραντεβού
απ’ τα ακριβά μου στα πιο φθηνά κι απ’ τη φωλιά μου στο πουθενά
συναντηθήκαμε στη μέση του καιρού

Να μ’ αγαπάς, να σταθούμε εδώ σε μια γωνιά
Να κοιταχτούμε λες κι ειν’ γιορτή, πρωτοχρονιά
Να μου μιλάς σιγανά στ’ αυτί γιατί σ' ακούνε την νύχτα αυτή
παλιά μου όνειρα που χρόνια είχαν κρυφτεί

I love Koutsompoling

κουτσομπολιό το [kutsomboló] Ο38 : κακόβουλος συνήθ. σχολιασμός των πράξεων και της συμπεριφοράς τρίτων: Tης αρέσει το ~. Mην ακούς τα κουτσομπολιά του κόσμου. || ανεύθυνες και κακόβουλες διαδόσεις:Mην πιστεύεις τίποτα από αυτά· είναι κουτσομπολιά. Tα πολιτικά κουτσομπολιά λένε ότι…

[κουτσομπολ(εύω) -ιό]

Το καλύτερο κουτσομπολιό γεννιέται στις αυλές..

σε στενά σοκάκια ή και σε πλατείες... Χρειάζονται τουλάχιστον 2 άτομα για να ξεκινήσει η εξάπλωση του!

Ποτέ δεν αφορά την πάρτη μας παρά μόνο την καμπούρα του αλλουνού! Μπορεί να είναι κακόβουλο ή ακόμα και χαριτωμένο. Πάντα εξαρτάται από ποιον ξεκινάει και τι σκοπό έχει! Αν πρόκειται δε και για μεγάλο δράκο εκεί γίνεται το έλα να δεις!

Σήμερα ρώτησε μια κυρία την αδερφή μου αν ποτέ κάποια από τις δυο μας νοσηλεύτηκε σε ψυχιατρική κλινική ή αν είχαμε θέμα διαχείρισης κρίσης- άγχους...

Η αδερφή μου την κοιτούσε σαν εξωγήινη γιατί δεν μπορούσε να καταλάβει που αποσκοπεί η ερώτηση αυτή...

Αφού της απάντησε ότι χαίρουμε άκρα υγείας και ότι ουδέποτε είχαμε θέμα με τα ψυχολογικά μας, μάθαμε πως στο νησί κυκλοφορεί φήμη πως μια από τις αδερφές μανταρινίδου έμεινε εσώκλειστη σε ψυχιατρική κλινική γιατί παθαίναμε κρίσεις! Τώρα όμως δόξα το θεό είμαστε καλά και δεν έχουμε άλλα προβλήματα!

Αφού ενημερώθηκα λοιπόν που ήμασταν τον τελευταίο καιρό και τι πρόβλημα είχαμε τώρα είμαι ήρεμη! Να ξέρω και εγώ βρε παιδί τι να λέω!! Μα να μην μοιραστώ με τους συμπατριώτες μου πως ξεπέρασαμε το πρόβλημα... ντροπή μου! Αύριο μεθαύριο κάποιος άλλος μπορεί να βρεθεί στη θέση μας! Είμαι ήρεμη σας λέω!!

ΚΑΙ ΜΗ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ!

Ψόφησα

Μόλις γύρισα από το εκλογικό κέντρο.

Είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που ψηφίζω, τις προηγούμενες φορές ήμουν εκτός νησιού και δεν έμπαινα στη διαδικασία ταξιδιού για να ψηφίσω, λίγο τα οικονομικά λίγο η αδιαφορία μου. Δεν θέλησα ποτέ να να φιλήσω κατουρημένες ποδιές για να μου βγάλουν δωρεάν εισιτήρια οπότε προτιμούσα να απέχω.

Φέτος όμως είπα ότι δεν θα τους χαριστώ. Έχω και εγώ μερίδιο ευθύνης για όλα αυτά που περνάει η χώρα μας. Ήρθε ο καιρός να τους καταψηφίσω και να τους στείλω σπίτι τους!

Όσοι ακόμα το σκέφτεστε τρέξτε να ψηφίσετε! Η ψήφο είναι η δύναμη μας!

Θέλω να ελπίζω σε μια καλύτερη εβδομάδα!

Φιλιά Πολλά!