Της νύχτας τα καμώματα...

...τα βλέπει η μέρα και γελά!!
Μωρέ δίκιο έχουν!! Χαιρόμουν που έρχεται η Παρασκευή και το ΣΚ!
Μετρούσα ανάποδα τις μέρες για την επόμενη βδομάδα που παίρνω άδεια!
Σκατά και απόσκατα.
Σχόλασα χθες το βράδυ τι ωραία τι καλά. Παίρνω το τσαντικό μου και το κράνος μου και κάνω να φύγω. Κατέβαινα γρήγορα γρήγορα τα σκαλιά για να πάω σπίτι να χαλαρώσω και στα 3 προτελευταία σκαλιά τσοοουυπ! Γυρίζει το πέλμα στο ύψος του αστραγάλου ακούω ένα "κρααακ" σαν το θόρυβο που κάνουν τα καρύδια όταν τα σπας και γίνομαι ένα με χώμα!
Πιάνω το πονεμένο μου ποδάρι και μέσα σε κλάματα και αναφιλητά προσπαθώ να καταλάβω αν το έχω σπάσει. Το πόδι στέκει  ακούνητο και δεν λέει να συνεργαστεί στις εντολές του εγκεφάλου μου.
Ψάχνω την τσάντα μου και το κινητό μου, παίρνω τηλέφωνο τον Γιώργο, ο οποίος είναι σπίτι και με περιμένει, να ρθει να με μαζέψει. Προσπαθώ να του εξηγήσω τι έχει συμβεί, εκείνος νομίζει ότι τράκαρα με το μηχανάκι, ένας πανικός. Σε μερικά λεπτά έχει φτάσει, με μαζεύει και κατευθυνόμαστε στο νοσοκομείο για τις απαραίτητες ακτινογραφίες.
Το πόρισμα βγήκε, ευτυχώς ούτε ράγισμα! Το ζόρισα όμως και τώρα θέλει ξεκούραση και πάγο... πάνω στη σαχλαμάρα μου τους ρωτάω.. ουισκάκι να βάλω;;
Παρόλαυτα όμως σήμερα είχα την πεποίθηση ότι όλα θα είναι ένα κακό όνειρο και θα μπορέσω να πάω κανονικά στη δουλειά μου. Αμ δε... σηκώθηκα το πρωί να πάω τουαλέτα και το πόδι ήρθε και τουμπάνιασε. Δεν θέλεις να μάθεις πως πήγα στο μπάνιο... στα 4! Λες και έκανα τάμα στη Παναγιά της Τήνου.Ευχηθείτε μου να αναρρώσω γρήγορα  να μπορέσω να πάω στη δουλίτσα μου γιατί την επόμενη Παρασκευή είχα κανονίσει άδεια και πολύ φοβάμαι ότι άμα τη Δευτέρα δεν πάω  δουλειά δεν θα μου την δώσουν :( Καμαρώστε με!

8 Οκτωβρίου 1912

Η αυριανή μέρα για το νησί είναι σημαδιακή, συμπληρώνεται ένας αιώνας από την ημέρα που έγινε η έναρξη των Βαλκανικών Πολέμων, ο Ελληνικός Στρατός υπό τις εντολές του Ναύαρχου Παύλου Κουντουριώτη με το θωρηκτό Αβέρωφ ελευθερώνει το νησί της Λήμνου. Την επόμενη ημέρα, κάτω από τους χαιρετιστήριους κανονιοβολισμούς των ελληνικών θωρηκτών, υψώνεται στο Κάστρο η ελληνική σημαία. Η απελευθέρωση της Λήμνου και η χρήση του κόλπου του Μούδρου ως ορμητηρίου του Ελληνικού στόλου, σημάνει το τέλος της Τουρκικής κυριαρχίας στο Αιγαίο και την απαρχή του Λυτρωτικού Αγώνα για τη Βόρεια Ελλάδα. Έτσι αύριο θα έχουμε παρελάσεις μαθητικές και στρατιωτικές καθώς και άλλες εκδηλώσεις που έχουν οργανωθεί από το Δήμο το τριήμερο αυτό με αποκορύφωση την αυριανή μέρα. Τριήμερο λοιπόν για εμάς του Λημνιούς!! Και θα δω να το χαρώ όσο καλύτερα γίνεται!! Φιλιά Πολλά!

25 + σήμερα...

...για να κοιμηθούμε αγκαλιά ξένοιαστοι ξανά! Να μπερδευτούν τα όνειρα μας... όπως τότε στη Θεσσαλονίκη... Πέρασε ο καιρός μωρό μου! Από εδώ και πέρα τα βράδια θα είναι πια δικά μας! Δεν θα σε μοιράζομαι άλλο με τις σκοπιές και τις υπηρεσίες. Δάκρυα χαράς και λύτρωσης... Ανυπομονώ για τις καλύτερες μέρες που θα έρθουν...

Σαλιακ

Θα αναρωτιέσαι φίλε μου αναγνώστη τι είναι το σαλιάκ, λοιπόν διάβαζε να μαθαίνεις!
Σαλιάκ εδώ στο νησί λέμε το σαλιγκάρι που βγαίνει με τα πρωτοβρόχια.
Μόλις ρίξει την πρώτη βροχή του Σεπτέμβρη βγαίνουν όλοι οι χωριανοί να μαζέψουν σαλιακ για να τους μαγειρέψουν.
Ακούγεται αηδία το όλο θέμα, "Μα πως τα τρώτε;"  "Και τρώγεται τώρα αυτό το πράγμα;" αλλά σας πληροφορώ ότι είναι πολύ νόστιμοι! Με το κρεμμυδάκι τους.. την πατατούλα τους.. άλλο πράμα σας λέω.
Πάρτε και φώτο για τα πειστήρια

Για να φτάσει όμως έτσι στο πιάτο μας έχει μια μεγάλη διαδικασία που για να είμαι ειλικρινής δεν την ξέρω με λεπτομέρειες μιας και αυτό το έχει αναλάβει η γιαγιά. Κοπιάστε να σας φιλέψουμε!

Γιούχου!

ΖΩ....

.......ΑΝΑΠΝΕΩ......

....ΥΠΑΡΧΩ.....

έχω πεθάνει στη δουλειά!

Είναι μακριά ο Σεπτέμβρης;;;

Αν δεν μου δώσουν άδεια τουλάχιστον 7 μέρες θα την πάρω μόνη μου για πάντα!

Στη θάλασσα...

Έχω μέρες να φανώ... το ξέρω...

Παραυτά μπήκα να ενημερώσω πως πάω Θ Α Λ Α Σ Σ Α!!! και δεν θα γυρίσω μέχρι να δω σημάδι από το μαγιό!

Αυτά!

Έσκασα η γυναίκα! Μπαΐλντισα!

Θα επιστρέψω με φωτογραφίες από το πάρτι έκπληξη που μου οργάνωσαν!

Μέχρι τότε... να είστε καλάααα!!!!

Θέλω πίσω....

...τα Καλοκαίρια μου!

Μου λείπουν τα Καλοκαίρια που ήμουν παιδάκι. Τότε το Καλοκαίρι= ξενοιασιά.

Έκλειναν τα σχολεία και εγώ έφευγα στο χωριό στη γιαγιά και στον παππού. Μου άρεσε να ξυπνώ το πρωί μαζί τους για να πάμε να αρμέξουμε τα πρόβατα εγώ παρλούσα και ο παππούς άρμεγε. Φώναζα τις κότες "πρικα πρικα πρικα πρίκουυυυ" για να τις ταΐσω. Μετά μπαίναμε στο χωράφι να δούμε ποια μπαξαβανικά είναι έτοιμα για να τα κόψουμε. Ο παππούς μου όταν έβγαινε το πρώτο αγγουράκι δεν το έκοβε και περίμενε εμένα να πάω να το κόψω, το φύλαγε σαν κόρη οφθαλμού. Ώρα του καλή εκεί που είναι...

Όταν ερχόταν το μεσημέρι καθόμασταν κάτω από τα δέντρα στη δροσιά για να δροσιστούμε και να τσιμπήσουμε κάτι. Αγγουράκι, ντοματούλες, ελιές, αυγουλάκι και ψωμάκι ήταν το μεσημεριανό μας, παίρναμε και τη μεσημεριανή μας σιέστα μέχρι να πέσει ο ήλιος. Ωραία χρόνια!! Το βραδάκι μου δίνε η γιαγιά μου 100 δρχμ να πάω να πάρω ηλιόσπορους από τον "Μήτσο¨ και μαζί με τα άλλα παιδιά της γειτονιάς τα τρώγαμε όλα μαζί. Αν με ρωτήσεις τι άρωμα έχουν τα παιδικά μου χρόνια θα σου απαντήσω "ρίγανη και θυμάρι". Τριγύριζα μέσα στα χωράφια ξένοιαστη και δεν με ένοιαζε τίποτα!

Όταν άρχισα να βαριέμαι στο χωριό πήγαινα στο χωριό της θείας μου που ερχόταν από τη Γερμανία για να περάσει το Καλοκαίρι στο νησί. Εκεί τα πράγματα ήταν πιο εντυπωσιακά, εκεί με καλομαθαίνανε, ήμασταν σχεδόν όλη μέρα στη θάλασσα... τι άλλο θέλει ένα παιδί.. το ψυγείο θυμάμαι ήταν γεμάτο σοκολάτες και βλακειούλες, ότι τραβούσε η καρδιά μου άνοιγα το ψυγείο και το πέρνα! Χατήρι δεν μου χαλούσαν!

Κάπως έτσι πέρασα στην εφηβεία όπου τα ενδιαφέροντα άλλαξαν και σταμάτησα τις βίζιτες στα χωριά. Θυμάμαι το Καλοκαίρι που τελείωσα το λύκειο και έδωσα τις πανελλήνιες εξετάσεις. Δεν απέχουν πολλά χρόνια από τότε αλλά σίγουρα το νοσταλγώ! Υπήρχε μια αβεβαιότητα για το μέλλον... που θα είμαι.. τι θα σπουδάσω... το μόνο σίγουρο όμως ήταν ότι θα έφευγα επιτέλους από το νησί.

Δούλευα πολλές ώρες τότε αλλά δεν υπήρχε βράδυ να μην βγω. Διασκέδαζα, φλέρταρα, γούσταρα! Κάναμε νυχτερινό μπάνιο στη θάλασσα και μας άρεσε τόσο πολύ. Γυρνούσα το πρωί σπίτι, οι γονείς μου έφευγαν για τη δουλειά και εγώ πήγαινα για ύπνο. Κούνημα κεφαλιού επιδοκιμασίας από τους γονείς μου κάθε πρωί για το τι θα κάνουν με αυτό το παιδί...

Και έρχομαι στο σήμερα... Που οι ρυθμοί μου έχουν πέσει και διασκεδάζω με τα πιο απλά...

Να καθίσω στο μπαλκονάκι μου, να βάλω μουσικούλα και να αγναντεύω το φεγγάρι και τη θάλασσα.. Να διαβάσω ένα καλό βιβλίο... Να ρθω να διαβάσω εσάς και τα νέα σας...

Δεν έχω κάπου να καταλήξω καπου με αυτό το κείμενο... ήταν κάποιες σκέψεις που τις σκέφτομαι τις τελευταίες μέρες. Αναμνήσεις..

Ειδικά τους παππούδες μου τελευταία τους αναζητώ πολύ. Μου λείπουν. Είμαι σίγουρη όμως ότι είναι καλά εκεί που είναι.

Φιλιά Πολλά!