Κάτω από το σπίτι μου έχουμε τρία ενοικιαζόμενα δωμάτια. Στο ένα από αυτά πρόσφατα μετακόμισε η αδερφή μου, στο παραδίπλα μένει ένα ζευγάρι που η κατάσταση τους θυμίζει πολύ παρατράγουδο της Αννίτας.
Κατά την διάρκεια της μετακόμισης η αδερφή μου ξεχώρισε κάποια αντικείμενα που δεν τα χρειαζόταν και τα άφησε έξω από την πόρτα του σπιτιού για να τα πάρει κάποια στιγμή.
Όταν τα είδα της είπα, "αυτά μην τα αφήνεις εδώ. Θα τα δει η διπλανή και θα τα χάσεις".
Ο Γιώργος όταν με άκουσε να λέω αυτές τις κουβέντες, αμέσως μου έβαλε τις φωνές ότι δεν είναι σωστό αυτό που είπα γιατί οι άνθρωποι παρόλο την κατάσταση τους δεν έχουν δώσει ποτέ δικαίωμα για να τους κατηγορώ εγώ έτσι.
Είχε δίκιο και το επόμενο λεπτό το είχα μετανιώσει. Δεν έπρεπε να κρίνω έτσι το κόσμο, από το φαίνεσθαι.
Η αδερφή μου τελικά όταν έγινε αυτή η κουβέντα τα πήρε μέσα αλλά πριν λίγες μέρες τα έβγαλε πάλι έξω γιατί την ενοχλούσαν. "γυναίκες!"
Σήμερα το μεσημέρι που γυρίσαμε σπίτι τα πράγματα έλειπαν από εκεί που τα είχε αφήσει...
Ο πατέρας μου ρώτησε τους διπλανούς αν γνώριζαν κάτι. Απάντησαν αρνητικά...
Ρωτάει και έναν εργάτη που εκείνη την ώρα κάτι έφτιαχνε σε γειτονικό σπίτι και εκείνος μας έδειξε την πόρτα του ζευγαριού.
Με τα πολλά, τα πράγματα μας τα επέστρεψαν...
Άτιμο ένστικτο...
