Curtains down

Η εβδομάδα που μας πέρασε ήταν μια εβδομάδα δύσκολη για όλους οικογενειακά. Γι αυτό το λόγο και εγώ "αποσύρθηκα" για λίγο από το blog, ήθελα να είμαι κοντά με τους δικούς μου στα όσα περνούσαν. Για την ώρα φαίνεται πως τα βάσανα μας έχουν τελειώσει. Ας το πάρουμε όμως από την αρχή για να ξέρετε και εσείς για τι πράγμα μιλάω.

Οι γονείς μου πριν 7 χρόνια περίπου είχαν νοικιάσει ένα μαγαζί με σκοπό να το κάνουν καφετέρια, "ρίξανε" αρκετό χρήμα μέσα στο μαγαζί για να το φτιάξουνε ώστε να είναι όμορφο, τα πρώτα χρόνια λειτουργούσε αρκετά καλά. Έβγαινε ένα μεροκάματο, αργότερα όμως μας έφαγε ο ανταγωνισμός του νησιού με αποτέλεσμα κάθε χρόνο να πέφτει η δουλειά. Το χειμώνα δεν δούλευε σχεδόν καθόλου αλλά ευτυχώς μέσα στην ατυχία μας ένα καλοκαίρι ήρθε μια συμφωνία από ένα ξενοδοχείο που δουλεύει αποκλειστικά με Άγγλους να έρχονται σε εμάς να κάνουν τα πάρτυ τους, 4 χρόνια όλο αυτό το σκηνικό πήγαινε αρκετά καλά, αλλά όπως και να το κάνουμε δεν γινόταν να δουλεύουμε μόνο το καλοκαίρι και το χειμώνα να καθόμαστε, έτρεχαν τα ενοίκια. Οπότε ο πατέρας μου ζήτησε από τον ιδιοκτήτη μια διευκόλυνση όσο αφορά το νοίκι, εκείνος όμως ήταν ανένδοτος, ο πατέρας μου του εξήγησε πως δεν μπορεί να συνεχίσει έτσι και ότι θα έπρεπε να φύγει. Μετά από αυτό άρχισαν οι διαμάχες γιατί ο ιδιοκτήτης για να μας αφήσει να φύγουμε ζητούσε τα ενοίκια ενός χρόνου ή να βρούμε άλλο ενοικιαστή. Βρέθηκαν άτομα αλλά έφευγαν με το που άκουγαν την τιμή του ενοικίου. Οπότε το όλο θέμα πήγε στους δικηγόρους και στα δικαστήρια, δεχτήκαμε ένα μικρό πόλεμο θα έλεγα μέχρι και απειλή για τις ζωές μας (ναι σε τέτοιο σημείο έφτασαν). Οι γονείς μου δέχονταν καθημερινό ψυχολογικό πόλεμο, εγώ πήγαινα για δουλειά και φοβόμουν μην τυχόν έρθει κανένας και έχω φασαρίες μέσα στο μαγαζί.

Όμως τέλος καλό, όλα καλά, την Δευτέρα που μας πέρασε κάναμε αποχαιρετιστήριο πάρτι με τους Άγγλους και με τα παιδιά από τα διπλανά μαγαζιά που όλο αυτό τον καιρό μας στήριζαν, ο πατέρας μου ήταν πολύ στεναχωρημένος για την κατάληξη του μαγαζιού, γιατί το αγαπούσε αυτό το μαγαζί, και μαζί με την μητέρα μου είχαν ρίξει πολύ μεράκι και όρεξη για να το φτιάξουν και εδώ και 2 μέρες το βλέπει να αδειάζει και πιάνετε η ψυχή του. Σήμερα πέρασα μια βόλτα από εκεί και έλειπαν όλα από μέσα, στεναχωρήθηκα, όμως ένιωσα και αισιοδοξία γιατί ξέρω ότι από εδώ και πέρα οι γονείς μου θα βρουν την ησυχία τους, θα κάνουν όλα όσα θέλουν χωρίς να υπάρχει το θέμα "ποιος θα μείνει στο μαγαζί". Την Τρίτη που είχα τα γενέθλια μου, πήγαμε για φαγητό όλη η οικογένεια μαζί και αισθάνθηκα τόσο όμορφα, πόσα χρόνια άραγε είχαμε να βγούμε όλοι μαζί;

Τέλος καλό όλα καλά, κατά πάσα πιθανότητα αύριο θα παραδώσουμε τα κλειδιά στον ιδιοκτήτη και το κεφάλαιο "centro" θα έχει κλείσει.

ΥΓ Ο ιδιοκτήτης δεν έχει βρει ακόμα ενοικιαστή, και μεταξύ μας άμα δεν βάλει λίγο μυαλό στο κεφάλι του ούτε πρόκειται!