Ρατσισμός; Δεν θα πάρω!

Από μικρό παιδί μου έμαθαν να μην είμαι ρατσίστρια με κανένα άνθρωπο. Να μην ξεχωρίζω κανένα άνθρωπο και να μην νιώθω πως εγώ είμαι καλύτερη από άλλους. Σεβόμουν και σέβομαι την διαφορετικότητα άλλωστε γι αυτό αποφάσισα να ασχοληθώ και με αυτήν. Προφανώς όμως υπάρχουν γονείς που δεν το έμαθαν ποτέ στα παιδιά τους αυτό ή το έμαθαν αλλά κάπου στην πορεία το ξέχασαν..
Σήμερα φαινόταν μια όμορφη μέρα μέχρι που έζησα για ακόμα μια φορά το ρατσισμό στο μεγαλείο της. Όσοι παρακολουθείτε καιρό το μπλογκ μου θα γνωρίζετε ότι έχω αρκετά παραπανίσια κιλά, δεν το έκρυψα άλλωστε ποτέ, και ότι ψάχνω δουλειά περίπου 3 χρόνια τώρα. Όλα αυτά τα χρόνια είχε περάσει από το μυαλό μου ότι ένας λόγος που δεν βρίσκω δουλειά μπορεί να φταίνε τα κιλά μου. Βαθιά μέσα μου όμως ήθελα να πιστεύω ότι δεν μπορεί όλοι αυτοί που έδινα συνέντευξη να με κρίνανε σαν άνθρωπο βάση των κιλών μου. Το θεωρούσα άδικο!
Σήμερα που λέτε πήγα για μια συνέντευξη για ένα προποτζίδικο. Ψάχνουν κοπέλα οπότε αποφάσισα να πάω να ρωτήσω, είναι και σχετικά γνωστός ο ιδιοκτήτης, πίστευα ότι κάτι καλό θα βγει από όλο αυτό. Αμ δε! Γιατί ο ιδιοκτήτης που είναι και γνωστός, το ξανατονίζω, μου είπε κατάμουτρα ότι θέλει μια κοπέλα εμφανίσιμη!
okey λέω, ευχαριστώ πολύ και έφυγα.
Από εκείνη την ώρα με έχουν πιάσει ανάμικτα συναισθήματα. Θυμός, αγανάκτηση, παράπονο, αηδία και νεύρα! πολλά νεύρα!
Δεν υπάρχει χώρος για εμάς τους χοντρούς σε αυτό το κόσμο! Οπότε πρέπει να αδυνατίσω!
Απ τη μία χαίρομαι που μου μίλησε έτσι, μου έδωσε μια μεγάλη σφαλιάρα που με έκανε να συνέλθω από τη λαιμαργία που με έχει πιάσει τον τελευταίο καιρό. Από την άλλη δεν θα του το συγχωρήσω ποτέ και δεν πρόκειται να ξαναπατήσω στο μαγαζί του! Αν δεν με θέλει εκείνος μια, δεν τον θέλω εγώ δέκα! Πίσω έχει η αχλάδα την ουρά! Όλα δανεικά είναι σε αυτή την ζωή και δυστυχώς όπως συμπεριφερόμαστε έτσι μας συμπεριφέρονται!