Να μ αγαπάς...

11 Μαΐου 2007 στην παραλιακή της Θεσσαλονίκης.
Ξεκινήσαμε για ένα καφεδάκι χαλλλαρα στη παραλιακή και στη συνέχεια κατευθυνθήκαμε στο λευκό πύργο, στο άγαλμα του μέγα Αλέξανδρου, έξω από το ξενοδοχείο Μακεδονία και στη συνέχεια το πάρκο του Φωκά.
Καθόμασταν τέρμα κάτω στο πεζουλάκι. Τα πόδια μου κρεμόντουσαν στο αέρα πάνω από τη θάλασσα.
Συζητούσαμε και ξανασυζητούσαμε γελούσα εγώ, γελούσες και εσύ και σκεφτόμουν τι όμορφο χαμόγελο που έχει...
Με χαίδευες στο χέρι.. ήθελες να ήσουν διακριτικός. Εγώ απ την άλλη περίμενα με λαχτάρα πότε θα κάνεις την κίνηση να με φιλήσεις.
Ξημεροβραδιαστήκαμε εκεί να συζητάμε... αναλύαμε ότι μας ερχόταν στο μυαλό! Ήθελες να με γυρίσεις σπίτι για να είσαι σίγουρος ότι θα είμαι καλά.
Και εκεί έξω από την εξώπορτα δεν άντεξα άλλο να περιμένω και έκανα εγώ το πρώτο βήμα. Σε φίλησα και εσύ ξαφνιάστηκες!
Ανέβηκα στο σπίτι και δεν μπορούσα να ηρεμήσω από την χαρά μου! Η καρδιά μου ήμουν σίγουρη ότι θα έσπαγε!
Και να μαστε 5 χρόνια μετά, ακόμα μαζί! Να σε αγαπώ και να σε λαχταρώ με τον ίδιο τρόπο όπως τότε!
Πέντε όμορφα, γεμάτα χρόνια! Σε ευχαριστώ για τις στιγμές που μου έχεις χαρίσει!
Σ ευχαριστώ που είσαι δίπλα μου πάντα να με στηρίζεις και να με αγαπάς!




Να μ’ αγαπάς, να σταθούμε εδώ σε μια γωνιά
Να κοιταχτούμε λες κι ειν’ γιορτή, πρωτοχρονιά
Να με κρατάς αγκαλιά σφιχτά γιατί μου πήρε πολλά το εφτά
εκτός κι αν είπα εγώ το έλα σ' όλα αυτά

Μακάρι να ‘ναι η καρδιά μου ρόδι τυχερό
να στο χαρίσω να στάζει αγάπη ένα σωρό
Στα μαξιλάρια και στο χαλί να ξεχαστώ να μου λες πολύ
Κι ας κάνει ο φόβος κι άλλη τρύπα στο νερό

Να περπατάμε χέρι-χέρι ως το πρωί
Του τραμ οι ράγες κάτι ξέρουν δεν μπορεί
Τα χρόνια φεύγουν, γοργά περνούν και μ’ αναμνήσεις μετά γυρνούν
Πικρά τα αρώματα που όλα τα χωρούν

Να μ’ αγαπάς με τα λάθη μου όλα στη σειρά
Στο σινεμά στο κορμί μου κόλλα τρυφερά
Δεν ειν’ ο κόσμος ιδανικός, για το ταξίδι είναι δανεικός
Για να ‘χει όνειρα να κάνει ο ενικός

Να μου μιλάς μεσημέρι, βράδυ και πρωί
Στα ξαφνικά, στο μικρό μπλακ άουτ της Δ.Ε.Η.
Και μέχρι να ‘ρθει ξανά το φως, αυτός ο λόγος ο πιο κρυφός
θα δει ν’ ανοίγουμε μια πόρτα στη ζωή

Να μ’ αγαπάς εαυτέ μου σ’ έψαχνα παντού
Κι ενώ ενοχές κι αντοχές μου ‘δίναν ραντεβού
απ’ τα ακριβά μου στα πιο φθηνά κι απ’ τη φωλιά μου στο πουθενά
συναντηθήκαμε στη μέση του καιρού

Να μ’ αγαπάς, να σταθούμε εδώ σε μια γωνιά
Να κοιταχτούμε λες κι ειν’ γιορτή, πρωτοχρονιά
Να μου μιλάς σιγανά στ’ αυτί γιατί σ' ακούνε την νύχτα αυτή
παλιά μου όνειρα που χρόνια είχαν κρυφτεί