Μενού Δευτέρας

Για πρωινό ένα κουλούρι και ένα φυσικό χυμό πορτοκάλι. Μεσημεριανό μια μερίδα μπριάμ. Απογευματινό ένα παγωτό και ένα καφέ με μια κουταλιά ζάχαρη και γάλα. Και για βραδινό ένα τοστ με μια φέτα τυρί και μια φέτα ζαμπόν.

Μενού Κυριακής

Για πρωινό ένα τοστ με μια φέτα κασέρι και μια φέτα ζαμπόν. Για μεσημεριανό 3 κομμάτια καρπούζι και στην παραλία όταν πήγα ένα κρύο τσάι λεμόνι και ένα παγωτό. Το βραδάκι έταξα στην μαμά ότι θα βγούμε βολτούλα και θα φάμε λουκουμάδες, είναι το αγαπημένο της.

Μενού Σαββάτου

Εχτές το βράδυ επισκέφτηκα την αδερφή μου και τελικά φιλοξενήθηκα εκεί εχτές και γι αυτό δεν έκανα το χθεσινό ποστ, δεν πειράζει όμως θα το κάνω τώρα.

Για πρωινό ένα τοστ με ένα φυσικό χυμό πορτοκάλι. Για μεσημεριανό ψαράκια με σαλάτα φασολάκια και ντοματούλα. Απογευματινό 2 κομμάτια καρπούζι και για βραδινό 2 κομμάτια καρπούζι και λίγο χύμα παγωτάκι.

Μενού Παρασκευής

Επειδή εχτές όλη μέρα με πονούσε το στομάχι μου και στο νοσοκομείο που πήγα διέγνωσαν μάλλον δυσπεψία, ευτυχώς σήμερα είμαι πολύ καλύτερα από εχτές και η διατροφή μου εξελίχθηκε ως εξής. Για πρωινό ένα κουλούρι. Μεσημεριανό μια μερίδα ρύζι και μισή κόκα κόλα. Απογευματινό ένα τοστάκι και για βραδινό ένα ακόμα τοστάκι. Ο γιατρός μου συνέστησε κυρίως να τρώω "στεγνά" φαγητά και να πίνω αναψυκτικό ή σόδα που βοηθάει στην περίπτωση μου.

Όλες αυτές τις μέρες που δεν σας έγραφα προσπαθούσα να είμαι εγκρατής με το φαγητό αν και δεν σας κρύβω ότι ξέφυγα τις μέρες που ήταν εδώ ο καλός μου. Πήγαινα κάθε μέρα όμως στη θάλασσα και γενικά τις μέρες αυτές πέρασα πολύ όμορφα! Την Τετάρτη το βράδυ έφυγε για το δικό του νησί την Λέσβο και τον Αύγουστο κανονίζω να πάω και εγώ για 10 μερούλες.

Curtains down

Η εβδομάδα που μας πέρασε ήταν μια εβδομάδα δύσκολη για όλους οικογενειακά. Γι αυτό το λόγο και εγώ "αποσύρθηκα" για λίγο από το blog, ήθελα να είμαι κοντά με τους δικούς μου στα όσα περνούσαν. Για την ώρα φαίνεται πως τα βάσανα μας έχουν τελειώσει. Ας το πάρουμε όμως από την αρχή για να ξέρετε και εσείς για τι πράγμα μιλάω.

Οι γονείς μου πριν 7 χρόνια περίπου είχαν νοικιάσει ένα μαγαζί με σκοπό να το κάνουν καφετέρια, "ρίξανε" αρκετό χρήμα μέσα στο μαγαζί για να το φτιάξουνε ώστε να είναι όμορφο, τα πρώτα χρόνια λειτουργούσε αρκετά καλά. Έβγαινε ένα μεροκάματο, αργότερα όμως μας έφαγε ο ανταγωνισμός του νησιού με αποτέλεσμα κάθε χρόνο να πέφτει η δουλειά. Το χειμώνα δεν δούλευε σχεδόν καθόλου αλλά ευτυχώς μέσα στην ατυχία μας ένα καλοκαίρι ήρθε μια συμφωνία από ένα ξενοδοχείο που δουλεύει αποκλειστικά με Άγγλους να έρχονται σε εμάς να κάνουν τα πάρτυ τους, 4 χρόνια όλο αυτό το σκηνικό πήγαινε αρκετά καλά, αλλά όπως και να το κάνουμε δεν γινόταν να δουλεύουμε μόνο το καλοκαίρι και το χειμώνα να καθόμαστε, έτρεχαν τα ενοίκια. Οπότε ο πατέρας μου ζήτησε από τον ιδιοκτήτη μια διευκόλυνση όσο αφορά το νοίκι, εκείνος όμως ήταν ανένδοτος, ο πατέρας μου του εξήγησε πως δεν μπορεί να συνεχίσει έτσι και ότι θα έπρεπε να φύγει. Μετά από αυτό άρχισαν οι διαμάχες γιατί ο ιδιοκτήτης για να μας αφήσει να φύγουμε ζητούσε τα ενοίκια ενός χρόνου ή να βρούμε άλλο ενοικιαστή. Βρέθηκαν άτομα αλλά έφευγαν με το που άκουγαν την τιμή του ενοικίου. Οπότε το όλο θέμα πήγε στους δικηγόρους και στα δικαστήρια, δεχτήκαμε ένα μικρό πόλεμο θα έλεγα μέχρι και απειλή για τις ζωές μας (ναι σε τέτοιο σημείο έφτασαν). Οι γονείς μου δέχονταν καθημερινό ψυχολογικό πόλεμο, εγώ πήγαινα για δουλειά και φοβόμουν μην τυχόν έρθει κανένας και έχω φασαρίες μέσα στο μαγαζί.

Όμως τέλος καλό, όλα καλά, την Δευτέρα που μας πέρασε κάναμε αποχαιρετιστήριο πάρτι με τους Άγγλους και με τα παιδιά από τα διπλανά μαγαζιά που όλο αυτό τον καιρό μας στήριζαν, ο πατέρας μου ήταν πολύ στεναχωρημένος για την κατάληξη του μαγαζιού, γιατί το αγαπούσε αυτό το μαγαζί, και μαζί με την μητέρα μου είχαν ρίξει πολύ μεράκι και όρεξη για να το φτιάξουν και εδώ και 2 μέρες το βλέπει να αδειάζει και πιάνετε η ψυχή του. Σήμερα πέρασα μια βόλτα από εκεί και έλειπαν όλα από μέσα, στεναχωρήθηκα, όμως ένιωσα και αισιοδοξία γιατί ξέρω ότι από εδώ και πέρα οι γονείς μου θα βρουν την ησυχία τους, θα κάνουν όλα όσα θέλουν χωρίς να υπάρχει το θέμα "ποιος θα μείνει στο μαγαζί". Την Τρίτη που είχα τα γενέθλια μου, πήγαμε για φαγητό όλη η οικογένεια μαζί και αισθάνθηκα τόσο όμορφα, πόσα χρόνια άραγε είχαμε να βγούμε όλοι μαζί;

Τέλος καλό όλα καλά, κατά πάσα πιθανότητα αύριο θα παραδώσουμε τα κλειδιά στον ιδιοκτήτη και το κεφάλαιο "centro" θα έχει κλείσει.

ΥΓ Ο ιδιοκτήτης δεν έχει βρει ακόμα ενοικιαστή, και μεταξύ μας άμα δεν βάλει λίγο μυαλό στο κεφάλι του ούτε πρόκειται!

Γιορτάζω καλεεεε...

Έχω γενέθλια σήμερα και η τούρτα μου έχει 22 κεράκια! Χτες το βράδυ, αφού πέρασε 12 και άλλαξε η μέρα, η καλή μου αδερφούλα μου έφερε τουρτίτσα στη δουλειά και πολύ συγκινήθηκα, γιατί πάντα εγώ κανόνιζα τέτοιες "εκπληξούλες" για τους φίλους/οικογένεια και φέτος μου την έσκασαν!

Πέρυσι η οικογένεια μου με όλες τις έννοιες που είχαν στο κεφάλι τους ξέχασαν τα γενέθλιά μου και θυμάμαι μου είχε κακοφανεί πολύ. Έβλεπα τις ευχές στο facebook από φίλους και έλεγα "μα είναι δυνατόν να με ξέχασε η οικογένεια μου;" εν τέλη το θυμήθηκαν κατά το μεσημεράκι και η μαμά μου είχε στεναχωρηθεί που το ξέχασαν, και εγώ είχα στεναχωρηθεί που είχε στεναχωρηθεί η μαμά μου (χαχα).

Η τούρτα είναι όλοι δικοί σας! Κοπιάστε να σας κεράσω... Τα φιλιά μου!

Μπανάκι... Παραλία...

Τις παρακάτω φωτογραφίες τις είχα τραβήξει την Κυριακή που μας πέρασε με σκοπό να σας δείξω την παραλία που είχα πάει για μπανάκι, άσχετα αν δεν έκανα βουτίτσα επειδή περίμενα να αδιαθετίσω και προφύλαγα τον εαυτό μου από τα "κρυώματα". Ήταν μια πολύ όμορφη μέρα και φαίνεται στις φωτογραφίες, αν ήμουν καλύτερα ψυχολογικά αλλά και σωματικά θα τις είχα μοιραστεί νωρίτερα μαζί σας.





και επειδή δεν έκανα μπανάκι, έβρεχα τα πόδια μου για να δροσιστώ